Kiedy kupujemy, budujemy lub modernizujemy dom, jednym z kluczowych kryteriów staje się jego efektywność energetyczna. Klasa energetyczna budynku to nie tylko wskaźnik oszczędności, ale również istotna informacja o wpływie obiektu na środowisko i koszty jego eksploatacji. W artykule wyjaśniamy, jakie wskaźniki decydują o przypisaniu budynkowi konkretnej klasy energetycznej oraz co zrobić, by ją poprawić.
Spis treści
Wprowadzenie do klasy energetycznej budynku
Klasa energetyczna budynku to kluczowy parametr, który pokazuje, jak efektywnie obiekt gospodaruje energią, wpływając na koszty utrzymania i ekologię. Ocena ta opiera się na świadectwie charakterystyki energetycznej, które analizuje zużycie energii w różnych aspektach funkcjonowania budynku. Wskaźniki EP, EK, EU odgrywają główną rolę w określaniu klasy energetycznej, pomagając zrozumieć, jakie czynniki wpływają na efektywność energetyczną. Zrozumienie ich roli pozwala lepiej ocenić efektywność energetyczną budynku.
Wskaźnik EP – zapotrzebowanie na energię pierwotną
Wskaźnik EP (energia pierwotna) określa całkowite zapotrzebowanie budynku na energię, uwzględniając źródła nieodnawialne, takie jak węgiel czy gaz. Jest wyrażany w kWh/(m²·rok) i obejmuje energię potrzebną na ogrzewanie, chłodzenie, wentylację oraz przygotowanie ciepłej wody. Niższy wskaźnik EP wskazuje na lepszą efektywność energetyczną i wyższą klasę energetyczną, np. A lub B. Wysoka wartość EP może wynikać z przestarzałych instalacji lub słabej izolacji termicznej.
Wskaźnik EK – zapotrzebowanie na energię końcową
Wskaźnik EK (energia końcowa) odnosi się do energii dostarczanej do budynku, np. w postaci prądu czy gazu, bez uwzględnienia strat przy jej wytwarzaniu. Podobnie jak EP, jest podawany w kWh/(m²·rok) i dotyczy tych samych systemów co energia pierwotna. EK jest istotny, ponieważ pokazuje, ile energii faktycznie zużywa budynek. Różnica między EP a EK wynika z efektywności źródeł energii, np. odnawialnych versus konwencjonalnych.
Wskaźnik EU – zapotrzebowanie na energię użytkową
Wskaźnik EU (energia użytkowa) mierzy energię potrzebną do utrzymania komfortu w budynku, taką jak ogrzewanie czy chłodzenie, bez uwzględnienia sprawności systemów technicznych. Wyrażany w kWh/(m²·rok), jest najbardziej bezpośrednim wskaźnikiem zapotrzebowania energetycznego. Niski EU świadczy o dobrej izolacji i szczelności budynku, co przekłada się na wyższą klasę energetyczną. Wysoki EU może wskazywać na potrzebę modernizacji, np. wymiany okien.
Jak wskaźniki wpływają na klasę energetyczną?
Klasa energetyczna jest ustalana na podstawie wartości wskaźników EP, EK i EU w odniesieniu do standardów dla budynków referencyjnych. Budynki o niskich wartościach tych wskaźników (np. EP poniżej 70 kWh/(m²·rok)) osiągają klasę A, czyli najbardziej efektywną. Wyższe wartości, np. EP powyżej 200 kWh/(m²·rok), mogą skutkować niższymi klasami, jak D lub E. Dlatego poprawa izolacji, zastosowanie odnawialnych źródeł energii czy modernizacja instalacji może znacząco wpłynąć na lepszą klasę energetyczną.
Znaczenie wskaźników dla właścicieli i najemców
Zrozumienie wskaźników EP, EK, EU jest kluczowe dla właścicieli i najemców, ponieważ pozwala oszacować koszty eksploatacji budynku. Niższe wartości wskaźników oznaczają mniejsze rachunki za energię i większy komfort użytkowania. Ponadto, budynki o wyższej klasie energetycznej są bardziej atrakcyjne na rynku nieruchomości, co podnosi ich wartość. Inwestycja w poprawę tych wskaźników, np. poprzez termomodernizację, przynosi długoterminowe korzyści finansowe i ekologiczne.
